Seni İstemiyorum Petrol - Majid Naficy

Seni istemiyorum petrol!
Benim için yandığını düşünmüştüm,
Uzun zaman.
Anladım ki, yanan benmişim senin için.

Hoş olmadığını söylemiyorum,
Bir ısıtıcının yanında oturup
Yere düşen kar tanelerini,
Ya da kuru bir araziye hayat veren
Su motorlarını seyretmenin.
Yine de inanmıyorum sana,
Yedi başlı ejderha!
Hâlâ yakmakta memleketimi
Ağzından fışkıran ateş.

Senin okulunda öğrendim
Kölece hizmeti, ki kabilenin reisi
Okutsun çocuklarını Londra'da.
"Adil bir dünya"ya dair hayallerimi
Terk etmeye zorladı
Muhammara'daki Imparatorluk ordusu.
Yeni kölelik anlaşmalarının yazıldığı
Bir mürekkebe dönüştü
Sokakta akan kanım.
Hatanın büyük kapılarını açan
Anahtar sendin.
Bugün de ey Deccal!
Senin sırtına binmiş sözde Mesih.

Sen döndürdün bu ülkeyi cennete, (1)
Botlarını sen parlattın.
Yükselten sendin şu yedi başlı klubü,
Ne zaman devirmek istediysem
Güçlendirdin sallanan gövdesini
Sağlam direklerinle.
Hayır, istemiyorum!
Seni istemiyorum petrol!
Kanlı ırmak seni!
Bana kan verdiğini düşünmüştüm
Uzun zaman
Anladım ki kanatan senmişsin beni

(1) Şair ABD'de yaşıyor.

I Do Not Want You, Petroleum

I don't want you, petroleum!
For a long time,
I thought that you burnt for me.
Now I see that I am burning for you.

I'm not saying that it's not pleasant
Sitting near a kerosine heater
And enjoying the falling snow.
Or the working water pumps
In the empty plain.
And yet, I can not believe you,
Seven-headed dragon!
Fire still spews forth from your mouth
To the soul of my homeland.

In your school I learned servitude,
So that the Khan of the tribe
Could send his son to London,
The Imperial Army in Mohammara
Forced me to abandon
The dream of a "House of Justice."
On the street my blood was shed,
It turned into ink
For the pens which wrote
The new contracts of slavery.
The grand gates of falsehood
Opened with your keys.
Today the promised Messiah rides
On you, donkey of the Antichrist.

You raised this state to the heavenly throne
And polished its boots to a sheen.
You raised its seven-headed club
And whenever I tried to pull it down
You reinforced its shaky body
With your sturdy beams.
No! I don't want!
I don't want you, petroleum!
Oh, bloody stream!
For a long time,
I thought you gave me blood.
Now I see, you made me bleed.

Başkalaşım - David Ignatow

Çarpınca kayaya, kayalaştı birden
Acıyla sertleşti
Acı silindi, hafifliğe büründü
Ferahlık oldu
Hareket etmeye başladı, hareket oldu
Bir kez daha rastlayınca kayaya
Diz üstü çöktü
Hatırlayıp geçmişini.

Dizleri değişime dayanak oldu
Bilmek istedi ve bir çeşit merak oldu
Kendine bütün noktalardan dokundu
Kendi elleri oldu
Değişimi hatırladı dokununca taşa
Hatırlamak oldu
Ve şimdi karanlıkta
Kayadan kayaya
Çevik adımlarla dolaşmakta.

The Metamorphosis

Bumping against rock in the dark,
he becomes the rock, stiffening in pain.
The pain fades and he becomes the lightness
and relief. He moves
and becomes the movement.
A rock in his path once more,
he falls to his knees
in awe of his past self.

His knees make him a suppliant
of his changes. He seeks to know
and becomes a form of the curious.
He touches himself at all points
and becomes his hands.
They touch stone,
a change he remembers,
and he becomes the remembrance
and moves nimbly in the dark
from rock to rock.

Where is over there, here is a man - Cahit Zarifoğlu

Stones snatch the fear
when the darkness pulls down the curtain
the eye closes the room in blues
the hand sleeps, and the fish in the aquarium
like a picture of a river

There was such a flower
the alley in the dream grows grows
grows grows grows
one who smashes the space in a night
and holds a hand
reclining the head to the wall allover
whose noise is as gross as the woods
the child paving a way for the sun and wrestling
a lighthouse, which is late
with all its arrivals

Begs the hour hastily
The blood-carrying vein accrues the dawn
My name compells the most feared truth
that is called by the door
the one entered with heads down
There was such a flower
whose capillary roots
were of the era's walls of jolt
it is a man here
of the diameter of a love
kind of detained in jail
when the streaming water awakes, man
is an ant who wants to cross the water
stamping on his hands of the flames of a stone
when the man escapes
he does not leave his possessions in the sleep

ORASI NERESİ BURASI BİR ADAM

Korkuyu kapışır taşlar
karanlık kendine çekince perdeyi
göz hüzünle odayı kapar
el uyur ve akvaryumda balık
resmi çekilmiş nehir

Böyle bir çiçek vardı
Rüyadaki geçit büyüyüp büyüyüp
Büyüyüp büyüyüp büyüyüp
Espası bir tek gecede
Ezip el tutan
Alnının bütün bir duvara dayayan
ve sesleri bir orman büyüklüğünde
güneşe yol yapan çocuk
güreşip bütün gelişleriyle
gecikmiş bir deniz feneri

Saati yalvarır hızla
Şafağı çoğaltır kan akan damar
Adım zorlar kapıya çağrılan
En korkulan gerçeği
Bir boyun eğişle girilen
böyle bir çiçek vardı
kılcal kökleri
çağın sarsıntı duvarlarından
burası bir adam
bir aşk çapında
bir çeşit hapishane tutulan
akıp giden su uyanınca adam
suyu geçmek isteyen karınca
bir taşın alevinden basarak ellerine
kaçınca adam
bırakmaz eşyasını da uykuda.

Eau de Rose - Cahit Zarifoğlu

Zarifçe, Other Voices Poetry

It is heat on my head
of the Earth moving swiftly
The rest is the life that exhausts one

How many fervent days have you spent
Isolated, with presence of your mind only

Laid the soil and spreaded a house upon it
Who was the one asking for an ensign?
It is just hooks of wolf
hanging out from one room to the other

Women! Most of whom wander like travelers
One stays in a bright cave through the nights

Waters flown rapidly over us
We stand erect, but what about these bullet drops?

A tiny worm hollowed our souls
We became stone heavy,
and lowered the sunshades down our eyes

Grandfathers and grandmothers at old seas
They, taking off tired sorrows
Went to the light of sun

Say “be ready,
bravery is in waking up before the sun-rise”
On the way with these children
their hearts always beat for Allah

O Zarif!
Again you drew your head out of the blanket
You spilled so much honey,
You set the ships on fire once again

GÜL SUYU

hızla yol alan dünyanın sıcağıdır başımda
geriye kalan hayattır yoran
aklınla yapayalnız başbaşa
nice alevli geceler geçtin

toprağı yaymış ev sermiş üstüne.
nerde o bayrak arayan
kurt kancaları ancak bir odadan ötekine sarka

kadınlar ki çocuğu gezgin gibi dolanır
aydınlık bir mağarada kalınır akşamları

hızla sular aktı üzerimizden
ayaktayız ama ya bu kurşun damlaları

küçücük bir kurt oydu can evimizi
taş gibi ağırlaştık gözümüze indirdik tenteleri

dedeler neneler yaşlı denizlerde
gittiler güneşin şavkına soyunup sahile yorgun dertleri
de hazırlanalım kahramanlık gün doğmadan kalkmakta
bu çocuklarla yolumuz ilelebet allahla yürekleri

ey zarif yine başını örtüden çıkardın
Çok bal döktün yine yaktın gemileri

Denizin Ortasındaki Şehir - Edgar Allan Poe

Bir taht inşa etmiş kendine Ölüm
Uzak batıda yalnız bir şehirde,
İyi ve kötü ile en iyi ve en kötünün
Sonsuz dinlenmeye çekildiği.
Benzemez bizim olan hiç bir şeye
Türbeleri, sarayları ve kuleleri
(Zamanın ötesinde ürpertisiz kuleler).
Yükselen rüzgarların usulca göklerden bıraktığı,
Hüzünlü sular sarar çepeçevre.

Kutsal göklerden nur inmez
Uzun gecelerinde bu şehrin.
Fakat bir ışık ürkünç denizden
Süzülür yükseklere sessizce.
Aydınlatır uzak ve özgür tepeleri
Kubbeleri, sivri kuleleri, kral saraylarını
Mabetleri, Babil’inki gibi surları
Yontulmuş sarmaşıkları ve taş çiçekleriyle
Unutulmuş karanlık köşkleri,
Keman, menekşe ve asma bağlarıyla
Tezyin edilmiş muhteşem türbeleri

Hüzünlü sular sarar çepeçevre
Rügarların göklerden bıraktığı,
Öyleyse harmanlayın havada sallanan
Kuleleri ve gölgeleri.
Ölüm inanılmaz uzak ve derinde,
Mağrur bir kulesinden bu kentin.

Aydınlık dalgalarla esnetir zemini
Açık mabetler ve aralanan mezarlar.
Fakat ne her bir putun pırlanta gözündeki zenginlik
Kışkırtıyor suları yatağından,
Ne de mücevherle süslenmiş cesetler.
Kıvrılıp bükülen bir dalga yok yazık!
Şu büyük camsı kalabalık içinde.
Fısıldayan bir kabarma yok rüzgarların,
Süzüldüğünü uzak ve mutlu bir denizde,
Ne de bir işaret, dinginliği daha az ürkünç
Denizlerden geldiğine dair.

Ama bak! Havada bir telaş,
Şu dalga! Bir hareket var orada.
Kuleler yana itilmiş gibi
Yavaşca batan boğuk cezirde.
Zirveleri saydam ve şeffaf göklerde
Güçsüzce, bir boşluğa teslim olmuş gibi.
Dalgalar şimdi daha bir kızıl,
Nefesi daha bir boğuk saatin.
Ve kesildiğinde dünyevi iniltiler,
Daha da dibe batacak bu şehir.
Cehennem doğrularak binlerce tahtından
Önünde saygıyla eğilecek!

The City in the Sea

Lo! Death has reared himself a throne
In a strange city lying alone
Far down within the dim West,
Where the good and the bad and the worst and the best
Have gone to their eternal rest.
There shrines and palaces and towers
(Time-eaten towers that tremble not!)
Resemble nothing that is ours.
Around, by lifting winds forgot,
Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie.

No rays from the holy heaven come down
On the long night-time of that town ;
But light from out the lurid sea
Streams up the turrets silently—
Gleams up the pinnacles far and free—
Up domes—up spires—up kingly halls—
Up fanes—up Babylon-like walls—
Up shadowy long-forgotten bowers
Of sculptured ivy and stone flowers—
Up many and many a marvelous shrine
Whose wreathèd friezes intertwine
The viol, the violet, and the vine.

Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie.
So blend the turrets and shadows there
That all seem pendulous in air,
While from a proud tower in the town
Death looks gigantically down.

There open fanes and gaping graves
Yawn level with the luminous waves;
But not the riches there that lie
In each idol's diamond eye—
Not the gaily-jeweled dead
Tempt the waters from their bed;
For no ripples curl, alas!
Among that wilderness of glass—
No swellings tell that winds may be
Upon some far-off happier sea—
No heavings hint that winds have been
On seas less hideously serene.

But lo, a stir is in the air!
The wave—there is a movement there!
As if the towers had thrust aside,
In slightly sinking, the dull tide—
As if their tops had feebly given
A void within the filmy Heaven.
The waves have now a redder glow—
The hours are breathing faint and low—
And when, amid no earthly moans,
Down, down that town shall settle hence,
Hell, rising from a thousand thrones,
Shall do it reverence.

Beloved - Cahit Zarifoğlu

Zarifçe, Other Voices Poetry

It is gulp of the soil
From me to the ground
My love is the escape
Of my core to the earth

Nature asks you to love
For you to blossom
Let you bow down when you see the beloved
Let your nape bend strongly

You should know to stand erect as you bend
What moves you up to the heavens
The face you see in the sky
Is that the game of the clouds
Or a trick of the stars

Always loving
And ascending too
With the news of a loneliness
My self flies
And fades
In the colorless horizon

YÂR

toprağın yutkunmasıdır
benden yere
özümün yeryüzüne
kaçmasıdır sevmem

doğa sevmeni bekler
ister ki göveresin
yari görünce çökesin
kavi eğilsin boynun

eğilirken diklenmeyi bilmelisin
seni ne taşır yücelere
ya gökyüzünde gördüğün çehre
bulutların bir oyunu
hilesi mi yıldızların

hep severek
ve yücelerek de
ben'im bir yalnızlık haberiyle
iklimsizliğe doğru
uçarak ufalmaktadır

Of Love - Cahit Zarifoğlu

Zarifçe, Other Voices Poetry

I've seen such banquets where
Muscles of man offered on the plates

Loneliness before those oblique bodies
Was smashing everything far from each other
A woman
A man

Breathing mysteriously, a man
Showing as the failure of the hunt
To his hunting peer and hiding
Between the rushes in the reed
By separating and fetching
The warm and viscous whispers
Was wrapping them around his body like a rope

While he could resemble everything
While nothing resembled him

That famed trump
If starts blowing
From the base of our hair - identity
Of a ferocious animal collars us

Is he a man, lying
In a bunch of sun on the lagoon,
And in that violet ray
Like a dead dog

Or is that the shadow of a wild duck
Sliding hastily

AŞKA DAİR

Öyle sofralar gördüm ki
İnsan kasları vardı tabaklarda

O eğik gövdeler önünde yalnızlık
Her şeyi birbirinden uzağa çarpıyordu
Bir kadın
Bir erkek

Gizlice soluyordu
Bir erkek av arkadaşından
Av durgunluğu gibi gösterip saklayarak
Kamışlıktaki sazların arasından
Ilık ve yapışkan fısıltıları
Ayırarak alarak
Urgan gibi bedenine doluyordu

Her şeye benzeyebilirken o
Hiçbir şey benzemezken ona

o ünlü borazan
Başlarsa saçlarımızın diplerinden
Üfürmeye. -Yırtıcı bir hayvan
Kimliği yapışır yakamıza

Bir erkek mi o
Göle yatmış bir güneş demetinde
O mor ışında
Bir köpek ölüsü gibi yatan

Hızla kayan
Yoksa bir yaban ördeği gölgesi mi